Monthly Archives: april 2013

Witte Wieven

Witte Wieven

Het was al laat op de avond dat ik in dat bruine kroegje in een klein veendorpje zat, omringd door gegroefde koppen en grote knuisten die een klein glaasje jenever omvatten. Ik kom hier al een aantal jaren en langzamerhand werd ik in de kleine kern opgenomen, niet dat ik spreken mocht nee! Maar sinds vorig jaar werd er ineens een stoel naar achteren getrokken van de bruine tafel met de grote asbak op het gehaakte kleedje, verdere woorden werden er niet aan vuil gemaakt. Het voelde als rijkdom want de gesprekken waren soms op fluistertoon zodat niemand buiten het cirkeltje het kon meekrijgen. En nu mocht ik “de snoeker” zoals ze me noemen deel uit maken van deze kleine gemeenschap. Waar andere wetten en regels van toepassing waren dan die van de burgers, zoals zij die benoemden.

Tekst en foto’s: Hilco van Nuil.

13-600x210

De rook kringelde naar het bruine plafond en af en toe werd er een hand opgestoken, waarna de glazen door de kastelein werden bijgevuld, Het gesprek ging van het rietsnijden naar wat de fuik had opgebracht, en dat bij die en die een dood kalf was geboren. Dat het niks meer was met de buurman en dat de jongeren er niet veel van terecht brachten. En dat Jan van Geert niet meer op ‘de 3de venne’ durfde te komen! De koppen gingen een beetje naar beneden en keken grimmig naar het gehaakte kleedje, “ja”… zij een oude man naast me, “doar op de venne ist lang niet pluis! Wij weet allemaal der zit paling zo dik als polsen, snoek zo groot als bomen, maar ie mut er niet komen als de schemer er is! Dan ist maar even, en dan bent ze der!” Toen ik later in mijn bed lag kon ik de slaap niet vatten snoek zo groot als bomen, en niet pluis…. ach bijgeloof! Morgen voor het krieken van de dag zou ik naar de derde ven en die dikke snoeken achter de broek.

de-wittewieven-boven-t-water-379136-600x398

Het is vijf uur in de ochtend dat ik mijn bed uitstap en in het donker de motor start en zachtjes vertrek van de steiger. Het water zo zwart als teer waaiert voor de boot uit als ik de vaart in ga de wieden in, de maan geeft nog net voldoende licht om te zien waar ik me bevind. De natuur houdt zijn adem nog in, het is stil echt stil zelfs het riet altijd in beweging maakt geen enkel geluid. Ah, daar komt de bocht naar de ven, maar eens kijken of de snoek zo wakker wil worden denk ik met een glimlach. De elektro motor wordt naar beneden gedaan en zachtjes vaar ik het vennetje op, ik probeer een beetje om me heen te kijken maar in het zwakke maanlicht valt er niet veel te zien. Maar in de verte lonkt het ochtendgloren al aan de horizon, ik pak mijn hengel kies een aasje en zoef daar gaat mijn eerste worp en met rustige tikken begin ik mijn visdag.

Een lichte bries komt er over het water aan en de haartjes op mijn arm gaan overeind staan, het voelt koud ijs en ijs koud! Ik schud eens met mijn hoofd en moet een beetje om me zelf lachen. Grote kerel en dan de bibbers krijgen van een klein briesje, het moet niet veel gekker worden.Witte slierten drijven over het water naar me toe en hoor ik daar gezang? Ik probeer het geluid thuis te brengen en waar het vandaan komt? Ineens voel ik een dreun tegen de boot mijn hart slaat 3 keer over.. de sfeer op het water is ineens sinister, ik raak in paniek gooi de hengel op de vloer en start de motor en maak dat ik van de ven af kom! Zodra ik de bocht om ben is de kou verdwenen en komen mijn zintuigen tot rust.

89873-625-469-600x450

Sinds die dag als ik aan de grote tafel zit en men begint over de derde ven, gaat mijn hoofd naar beneden en wordt mijn gelaat grimmig!